Зараз жа малады мужчына з’яўляецца членам калектыву СУП “Здравушка-агра”, дзе сваёй руплівасцю зноў паспеў заваяваць і аўтарытэт, і павагу калег. Прычым у сельгаспрадпрыемстве ён не адзіны носьбіт гэтага прозвішча. Тут жа працуе і яго старэйшы брат Васіль. Таксама механізатарам і таксама на такім жа энегранасычаным трактары МТЗ-3522.

– Васіль у “Здравушцы” працуе ўжо гадоў 15, – расказвае Аляксандр. – А вось першым з нашай сям’і на Бярэзіншчыну прыехаў наш самы старэйшы брат Юрый (зараз ён жыве ў Віцебску). Трапіў у тагачасны “Камунар”, таксама быў і механізатарам, і камбайнерам. Затым перабраўся сюды Васіль. Пасля яго – Станіслаў: у “Бярэзінскім” пры Мікалаю Грынкевічу з’яўляўся вадзіцелем ЗІЛа. Дарэчы, і зараз жыве ў Капланцах. Самым апошнім з братоў у раёне аказаўся я, у 2007 годзе. На сваёй малой радзіме ў Чашніцкім раёне пачынаў свой працоўны шлях. Перабраўшыся на Бярэзіншчыну, працаваў спачатку ў сельскай гаспадарцы, потым гады тры – на торфапрадпрыемстве і гадоў пяць – у Мінску. Ды ўсё ж вярнуўся назад у мясціны, якія сталі для мяне нібы роднымі. Працаваў у “Пагосцкім”, а не так даўно стаў механізатарам СУП “Здравушка-агра”, хаця па-ранейшаму жыву ў Лешніцы.

А сёння механізатары Васіль і Аляксандр Хрышчановічы з уласцівай ім адказнасцю працягваюць свой каляндар спраў і здзяйсненняў сваімі штодзённымі намаганнямі па ўмацаванні эканомікі сельгаспрадпрыемства і ў цэлым краіны.

Анатоль ПАЛЫНСКІ.
Фота аўтара.