…Чырвоныя кветкі на чорным каменні, імёны на мармуровай дошцы, слёзы ў вачах маці, якія так і не дачакаліся сваіх любых з той не зусім зразумелай вайны на далёкай афганскай зямлі. І яшчэ форма колеру “хакі”, мноства пажоўклых ад часу чорна-белых фотаздымкаў, з якіх на нас глядзяць вайскоўцы… Усё гэта экспанаты кампазіцыі “На выженной афганской земле”.

15 лютага – дзень вываду савецкіх войскаў з Афганістана – дата, якая прымушае задумацца вельмі пра многае. Нягледзячы на тое, што тэма афганскай вайны сёння мае вельмі шмат самых разнастайных трактовак, відавочна адно – такія паняцці, як гераізм і патрыятызм, не залежаць ад часу, ад месца і палітычнага ладу. Яны, нібыта вечныя ўзоры паводзін чалавека ў экстрэмальнай сітуацыі, праяўляюцца аднолькава – як сёння, так і стагоддзі таму. Як і на той вайне, дзе нашы суайчыннікі выконвалі свой інтэрнацыянальны абавязак, і памяць аб якой і сёння жыве ў нашых сэрцах.

– Я вельмі добра памятаю, як у 80-х, калі нам было каля дзесяці гадоў, мы ўжо добра ведалі назвы “Кундуз”, “Кандагар”, “Джэлалабад” – таму што там служылі нашы блізкія ці знаёмыя. Афганская вайна ўпісала радкі свайго сумнага летапісу ў многія беларускія сем’і, – адзначыў, выступаючы старшыня Бярэзінскага раённага савета дэпутатаў Віктар Лашкоўскі. – Што ж датычыцца тых, хто прайшоў гэтую вайну, то можна сказаць з упэўненасцю, што сёння ветэраны Афганістана – гэта на самай справе моцны атрад, які вядзе зладжаную і арганізаваную работу па грамадзянска-патрыятычным выхаванні нашай моладзі і актыўна ўдзельнічае ў грамадскім жыцці. Таму зычу ім моцнага здароўя і доўгіх гадоў жыцця.

Па традыцыі Віктар Валянцінавіч уручыў падзякі райвыканкама. Іх атрымалі Сяргей Карповіч і Сяргей Паджары.

Пераемнасць пакаленняў была відавочнай і ў час мерапрыемства – побач з воінамі-інтэрнацыяналістамі сядзелі юныя хлопцы і дзяўчаты. Гледзячы на сур’ёзныя позіркі гэтых зусім яшчэ маладых людзей, было відавочна – яны таксама разумелі ўсю ўрачыстасць моманту. Садзейнічалі гэтаму і надзвычай шчымлівыя і пранікнёныя спевы самадзейных артыстаў Аляксандра Антанюка, Яўгенія Зубара, Юліі Пашкевіч, Аляксандра Міхайлоўскага, Кацярыны Страхоўскай, Алега Купіча і Дзмітрыя Мешалкіна.

- Мне падумался сення, як усё ж такі добра, што сёння нашы салдаты нясуць службу толькі на сваёй зямлі. Што не ляцяць больш на Беларусь з далёкага замежжа “пахавальныя”, што “чорныя цюльпаны” засталіся толькі на камянях манументаў… - гаварыў Арсеній Казачонак СШ №2. – На жаль мы мала ведаем пра падзеі тых часоў. Але я думаю, што гэта тэма не пакіне мяне яшчэ доўга.

- Мяне таксама крануў да глыбіні душы канцэрт-рэквіем, - зазначыў Максім Сашко з СШ №3. – Вайсковая тэма, яна для мяне актуальная, бо я хачу стаць ваенным і з пашанай насіць ваенную форму.

- Канцэрт і выстава атрымаліся выключныя, - падкрэсліла Каця Жаўняровіч, - не часта можна пабачыць, каб мае равеснікі свяцілі ліхтарамі тэлефонаў у знак падтрымкі спевакоў. У мяне таксама ў душы віруюць пачуцці гонару і пашаны да воінаў-інтэрнацыяналістаў, тых хто выканаў свой абавязак і вярнуўся дамоў. Вечная памяць загінуўшым, што адышлі ў вечнасць маладымі, назаўсёды застаўшыся вернымі прысязе і Радзіме!

Падрабязней чытайце на старонках нашай газеты.

Мілана ТРАПЯНОК.

Фота Алены ГРОМАВАЙ.